3 Eylül 1973 BEŞ BİN KİŞİYİZ BURADABeş bin kişiyiz buradakentin bu küçük parçasında.Beş bin kişiyiz.Ne kadar olacağız bilememkentlerde ve tüm ülkede?Burada yapayalnızon bin el, tohum ekenve fabrikaları çalıştıran.İnsanlığın ne kadarıaçlıkla, soğukla, korkuyla, acıyla,baskıyla, terör ve cinnetle karşı karşıya?Yitip gitti aramızdan altısıkarıştı yıldızlara.Biri öldü, diğerini vurdular asla inanmazdımbir insanın bir başkasına böyle vuracağına.Öbür dördü sona erdirmek istedi bu dehşetibiri boşluğa attı kendini,diğeri vuruyordu başını duvarlaraama ölümün işareti var hepsinin bakışlarında.Nasıl dehşet saçıyor faşizmin yüzü!Kusursuz bir kesinlikle yürütüyorlar planlarını.Hiçbir şey umurlarında değil.Onlar için kan madalyadır,kıyım kahramanlık gösterisi.Tanrım, senin yarattığın dünya bu mu,çalışıp hayran kaldığın yedi günlük emek bu mu?Dört duvar arasında tükeniyor ömürlersanki hiç geçmiyor,yakarı yalnızca ölümün bir an önce gelmesi için.Ama birdenbire içim sızlıyorve görüyorum bu akışı yürek vurusu olmadan,yalnızca makinelerin nabzıylave ortaya çıkıyor askerlerin ebelerinin yüzlerininyalancı tatlılığı.Ya Meksika, ya Küba ve tüm dünyaağlıyorlar bu alçaklık karşısında!On bir el buradayızüretmekten yoksun bırakılmış.Ne kadarız hepimiz tüm ülkede?Başkanımızın kanı, yoldaşımızın,Daha güçlü vuracak bombalar ve makineli tüfeklerden!İşte böyle vuracak bizim yumruğumuz da yeniden!Ne zor şarkı söylemekdehşetin şarkısı olunca.Dehşetti yaşadığım,ölümüm dehşetti.Gördüğüm kendimdi oncasının arasındave oncasının sonsuzluk anı içindesessizliğin ve çığlıklarınezgileridir şarkımın noktalandığı.Hiç görmemiştim böylesiniHissetmiş ve hissetmekte olduğumYeni bir tohumun doğumu olacak bu...

Şili Stadyumu, Eylül 1973[Linkleri sadece kayıtlı üyeler görebilir Kayıt olmak için buraya tıklayın]MADENCİNİN ŞARKISIGider, gelir, iner, çıkarımBunların hiçbiriKendim için değilMadenciyim benMadene giderimÖlüme giderimMadenciyim ben.Kazar, çıkarır, terler, kanarımHer şey patrona giderBir damla acı olsun değilMadenciyim benMadene giderim.Görün, duyun, düşünün, ağlayınBunda ne kötülük varHer şey yolunda gidiyorMadenciyim benMadene giderimÖlüme giderimMadenciyim ben.

[Linkleri sadece kayıtlı üyeler görebilir Kayıt olmak için buraya tıklayın]

ZAMBA DEL CHE
Bu sambayı söyleyerek geliyorum,özgürlüğün adımlarıyla.gerillayı öldürdülerKomutan Che Guevera'yı.Ormanlar, çayırlar ve dağlar,ya özgür vatan ya ölüm! yazgısıydı bu onun.İnsan haklarını çiğniyorlarsayısız ülkede,Latin Amerika'da iseher gün, pazar, pazartesi, salı.Üzerimize askerleri salıyorlar,halkı ezmek için.diktatörler ve katiller,goriller ve generaller.Köylüyü sömürüyorlar,madenciyi ve işçiyi,ne yıkıcı bir yazgı,açlık, yoksulluk ve acı.Bolivar yolu gösterdi,ve Che peşinden yürüdü,halkımızı kurtarmayasömürücülerin iktidarından.Küba'ya onurunu kazandırdıözgür bir ulus olmanın,Bolivya ise,ağlıyor kurban edilen yaşamına.Aziz Ernesto de la higuera,Köylüler böyle diyor ona,Ormanlar, çayırlar ve dağlar,ya özgür vatan ya ölüm! yazgısıydı bu onun.

[Linkleri sadece kayıtlı üyeler görebilir Kayıt olmak için buraya tıklayın]